تقریباً تمام دانشجویان تحصیلات تکمیلی شاهد نزاع بین اساتید برای اخذ کد راهنما/مشاور بوده و هستند. در دانشگاههایی که غالب اساتید جز روخوانی از روی پاورپینت توان علمی در ارائه مطالب را ندارند، در فضایی که غالب اساتید علوم انسانی رزومههای پژوهشی خود را از مقالات و کتابهای مشترک با دانشجویان خود انباشته میکنند و در دانشگاههایی که دانشجویان بردههای بیمزد اساتید برای ارتقای رتبه هستند استاد دکتر بیژن عبدالکریمی یک استثناست. استاد دکتر بیژن عبدالکریمی نگاه کاسبکارانه به رشته تخصصی خود ندارد وگرنه با دریافت پژوهانههای قانونی ولی غیراخلاقی میتوانست سود قابل توجهی کسب کند. انتشارات «نقد فرهنگ» به مدیرمسؤولی استاد در مدت زمان کوتاهی توانست تریبونی برای انعکاس دستاوردهای علمی نخبگانی مثل دکتر رضا داوری اردکانی و دکتر سیدجواد میری باشد. دغدغه ایشان، به جای چانهزدن با دانشجویان برای اخذ پایاننامه/رساله، آموزش تفکر انتقادی در جامعه بود و ... مزد تمام خدمات استاد دکتر عبدالکریمی به علوم انسانی ایران را ریاست محترم دانشگاه آزاد با حکم اخراج ایشان پرداخت کرد. هر چند ریاست محترم دانشگاه آزاد با این حکم ناخواسته تأیید فرمودند که سقف این دانشگاه برای استاد دکتر بیژن عبدالکریمی بسیار کوتاه است اما چه جایگزینی برای استاد دارند؟! مهاجرت برای دکتر عبدالکریمی بهواسطه سالها تحصیل و تدریس در دانشگاههای خارج از کشور سخت نیست اما آیا دانشگاه آزاد استادی هم وزن دکتر عبدالکریمی در گروه فلسفه دارد؟!  اخراج استاد عبدالکریمی نظام آموزش عالی ایران را بیش از پیش به قهقرا خواهد برد. بیژن عبدالکریمیها، سیدجواد میریها، حسن محدثیها، رحیم محمدیها و حسن بشیرها آخرین امیدهای آموزش عالی ایران برا

اندیشههای مرحوم دکتر علی شریعتی در باب جامعهشناسی دین و حکومت دینی هنوز مورد خوانش قرار نگرفته است. مهمترین پروژه فکری دکتر شریعتی را شاید بتوان در قالب «دین به مثابه امر فردی» و «دین به مثابه امر اجتماعی» تدوین کرد اما پس از انقلاب 57 و به واسطه تحولات سیاسی-اجتماعی آن عصر هیچ یک از این دو رهیافت مورد خوانش جدی قرار نگرفت. مدل مفهومی گفتمان شریعتی حدود نیمقرن پس از درگذشت وی نتوانسته به مدلی عملیاتی تبدیل شود و شاید یکی از مصادیق بارز آن در مناجات وی مشهود است. «دعا به مثابه ابزار زندگی» یا «دعا به مثابه ابراز بندگی»؟! مذهب از آن جایی که موجب بروز رفتارها و نگرشهای خاص افراد در عرصه سیاست میشود همواره مورد توجه علوم سیاسی قرار میگیرد. عملکرد مذهب از طریق سازگاری با اعتقادات، عقاید، مراسم، آیینها و نهادهایی که تعاملات اجتماعی را تقویت میکنند و ایجاد مشروعیت برای ساختارهای اجتماعی و سلسله مراتب قدرت تکامل یافته است. پاسخ به این پرسش شاید بتواند راهگشای بسیاری از مسائل اجتماعی-سیاسی ایران امروز باشد